เมื่อกาลเวลาเป็นสิ่งที่เหมือนกลั้นแกล้งเรา
เมื่อบุพเพเหมือนมันต้องการที่จะเล่นตลก
เมื่อโอกาสเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีอะไรวัดล่วงหน้า
เมื่ออุปสรรคมันเป็นเหมือนกับเงาตามตัว

ทำไมคนเราเมื่อพบพานต้องมีจาก
ทำไมคนเราเมื่อรักแล้วต้องพัดพราก
ทำไมโอกาสอยู่ตรงหน้าแล้วเราไม่เคยรู้ว่าต้องไขว่ขว้า
ทำไมไปที่ไหน ทำอะไรอุปสรรคต้องมาเสมอ

คงเป็นเพราะไม่มีอะไรที่จะยั้งยืนยาว
คงเป็นเพราะไม่มีอะไรที่จะสมหวัง
คงเป็นเพราะไม่มีอะไรที่จะเราละเลยต่อมัน
คงเป็นเพราะไม่มีอะไรที่เราจะได้มาง่าย ๆ
 
สุดท้ายเราก็ไม่อาจต้านทาน
สุดท้ายเราก็ต้องร้้องไห้
สุดทายเราก็ไม่ประสบความสำเร็จ
สุดท้ายเราก็ต้องยอมแพ้กับมัน

แล้วทำไมเราไม่ทำอะไรให้ดีที่สุด
แล้วทำไมเราต้องยึดยิด
แล้วทำไมเราไม่หาโอกาสใหม่ ๆ
แล้วทำไมเราไม่สู้กับปัญหาเหล่านั้น

สิ่งสุดท้ายมันจะเป็นความทรงจำ
สิ่งสุดท้ายมันจะเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงจิตใจ
สิ่งสุดท้ายมันจะเป็นแนวทางให้เดิน
สิ่งสุดท้ายมันจะทำให้เราเข้มแข็ง

เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะร้ายจะดี
เรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้
เรื่องราวทั้งหมดไม่ว่าจะผิดหวังหรือสมหวัง
เรื่องราวทั้งหมดไม่ว่าจะก่ายผ่านได้หรือไม่ได้
เราจะเก็บแต่สิ่งดี ๆ ที่มีให้กัน

จะไม่จำเรื่องที่เลวร้าย
จะไม่จำว่าเคยร้องไห้
จะไม่จะว่าเคยผิดหวัง
จะไม่จำว่าเตยล้มขนาดไหน
แต่ต่อไปนี้เราจะเหลือสิ่งดี ๆ ที่ให้เธอตลอดไป

รักเสมอมาแล้วก็จะรักตลอดไป
                        จากใจ ราชันแห่งสายลม